Studia / Praca, a bycie Anarchistą.

Harry Angel

nie wyobrażam sobie aby anarchista dojrzały za młodu :), uczył się w szkole, a anarchista dojrzały później pracował legalnie u kogoś, może przymus sytuacji rodzinnej i inne motywacje - tymczasowo. ja zawsze byłem niezależny, w szkole wagarowałem i studia pierdoliłem.

absolutnie nie jestem w stanie sobie wyobrazić realnego anarchisty w jakiejkolwiek firmie i korporacji i to może robiącego karierę itp. to się totalnie kłóci z byciem anarchistą. jak mówię - wtedy pozostają jakieś marzenia o "innym systemie" - w środku taki człowiek nie może być anarchistą po prostu. taki człowiek nigdy nie będzie miał szefa i nigdy nie będzie nic robił dla forsy i uczestniczył w konkurencji. to jest nierealne. dlatego prawdziwymi anarchistami są częściej przestępcy niż ci, którzy się anarchistami mienią.

niewątpliwie postawa - zanegowania jakiegokolwiek systemu, wiąże się z tym, że osoba "łagodna" ma bardzo trudno. pozostaje jej liczenie na rodzinę, może jakaś działalność w fundacjach, organizacjach pozarządowych, kręgi artystyczne, prostytucja, bycie bezdomnym, albo życie w szarej strefie, działalność nielegalna, współtworzenie "świata podziemnego". jako że żyję w Warszawie zapewniam że taki świat JEST, ale jest on raczej ponad-anarchistyczny, i bardzo zróżnicowany. nie ma on oznak manifestu anarchii. poradzenie sobie w takim świecie w obecnych warunkach wymaga zdecydowanie bardziej "społecznego" i kompromisowego otwartego bezpośredniego charakteru, i aktywności osobistej od życia "z prądem". żyjąc według systemu - tradycja, kultura, po sznuereczku - i do przodu :) - efekt jest taki, że jakoś zawsze pewnie wylądujesz bo system jakoś tam działa, masz znajomych z "powierzchni" i zawsze na coś liczysz i coś tam Ci skapnie. to system daje Ci szanse, nie prywatni ludzie. w undergroundzie, to od tylko Ciebie i prywatnych ludzi zależy czy przetrwasz, czy nie, i jak sobie poradzisz. tu nie ma żadnych jasnych reguł, tu jest prawdziwe życie.

underground zresztą też obejmuje wszystko to co wymieniłem - bezdomnych, z przymusu czy wyboru :), liczne środowiska około artystyczne, przestępczość zorganizowaną, szarą strefę, prostytucję, tu już nie liczysz na system, tu liczysz na siebie, albo ludzi, i tu się poznaje wartościowych ludzi i "przyjaciół", a także "anarchistów" przynajmniej pod wybranymi względami :). konformista idący z systemem może być najczęściej bardziej niezależny czyli "samotny" po opuszczeniu pracy czy swojej "działki" i pieniądzom, ale nigdy nie może powiedzieć że jest niezależny. człowiek undegroundu - jest niezależny, ale tylko od systemu. prawdziwa niezależność wymaga samowystarczalności. żeby ją poza systemem osiągnąć, i nie żyć kosztem innych musisz znaleźć jakąś niszę w której nadal wydajesz się pomocny ludziom. Twoja osoba, i Twoja działalność musi też więc spełniać jakąś rolę, a najlepiej "misję". i tu też kurwa, nie obędzie się bez pieniędzy. to niestety również i tu obecne ograniczenie.

studia przeczą byciu anarchista, ponieważ studia są systemem skostniałego szkolnictwa. nie neguję teraz czy ktoś może lubić studiować - nie rozumiem tego - ale cóż. tak czy inaczej będzie słuchał programu nauczania, profesorów, zdawał oceny i się przypodobywał jakimś "hierarchom" - więc nie jest anarchistą.

praca - legalna. pozostaje robienie czegoś na zlecenie co tłumaczysz sobie że robisz bo jest potrzebne, albo bo lubisz. jest to raczej ciągle kompromis i oszukiwanie samego siebie. bo robisz to dla forsy, nie dlatego że lubisz. za "pomaganie" po prostu ludziom, pieniędzy się nie dostaje. są pewne zawody - lekarz, pielęgniarka, opiekun niepełnosprawnych, niańka :), strażak które da się usprawiedliwić. reszta? wolny zawód, jakiś tam projektant, fotograf czyli i tak na swój sposób "twórcze". wyjściem w świecie legalizmu jest robienie firmy - znowu jest to kompomis. nie ma czegoś takiego jak własna firma. firma działa w określonych realiach, jest ścigana przez państwo, musisz odprowadzać podatki - najgorsze jest to że warunki prawne ograniczają całkowicie dowolność i swobodę na których zasadzie mogłaby taka firma działać. nie masz prawa tworzenia własnych warunków dla klientów. nie masz prawa stworzenia własnego regulaminu firmy - wymusza na Tobie wszystko ustawa. nie masz prawa świadczenia usług wybranym ludziom i odmowy usługi - albo omijasz to kruczkami prawnymi. nie masz prawa chronić chociażby anonimowości ludzi którzy są Twoimi klientami. w firmie jesteś swoim szefem - ale jesteś zakładnikiem państwa. od państwa zależy czy firma przetrwa czy nie, jak się uprą to rozwalą Ci ją o niedopełnienie jakiegoś obowiązku zapisanego w aneksie do nowelizacji ustawy której nawet żaden prawnik nie czyta. nie ma żadnej swobody gospodarczej. tak na prawdę więc zarówno prowadzenie firmy jak i inne formy próby legalnego wyrwania się na "niezależność" albo wymagają dużo szczęścia i samozaparcia, i przekonania innych do własnego pomysłu na egzystowanie czy "zarabianie", albo zniknięcia w odmętach podziemia, albo troskliwych rodziców czy bogatego wujka którzy do końca życia będą sponsorowali dziecka ideały.

pozostaje jeszcze coś takiego jak siła oddziaływania jednostki, i "charyzma", umiejętność "radzenia sobie" w życiu, gromadzenia wokół siebie zwolenników czy też przekonywania ich do robienia tak, jak Ty chcesz :). wtedy jednak albo pozostaje przemoc, albo musisz dla nich być kimś wyjątkowym, pewnym autorytetem.

pozostają też komuny które kiedyś w Warszawie działały, czyli już w zasadzie możemy to określać mianem komun anarchistów, czy też różnego rodzaju sekty. osobiście jestem zwolennikiem istnienia sekt, ale to "przynależność zwiększonego ryzyka". takiego człowieka z systemu, raczej sekta nie rozpierdoli. takiego który jest w społeczeństwie anonimowy jeśli to niebezpieczna sekta, może zlikwidować.

poprawność składniowa to konserwatyzm. żaden rozsądny anarchista jej nie uznaje ;)

nie słuchaj anarchistów którzy mówią że wiedza szkolna i przedszkolna jest do czegokolwiek przydatna. to ludzie uznający autrytety i program państwowy nauczania :), więc żadni anarchiści

tak w ogóle to szkołę dużo łatwiej jest zanegować będąc dorosłym. młody człowiek jeszcze się kształtuje i dopiero buntuje wobec systemu. człowiek ukształtowany i dojrzały po prostu w całości go odrzuca. wiem że gdybym był tatusiem nigdy nie posłał bym dziecka do socjalizującej i "wychowującej" go szkoły. dziecko ma mieć światopogląd swój. nie społeczeństwa, nie tradycji, i nie państwa.

oczywiście istnieje jakaś grupa specyficznych ludzi, ci idą czasami drogą ekonomicznej kariery, wydaje się że najbardziej anty-anarchistycznej...ich pogląd jest taki - będę się gnoił / kurwiła 10, 15 lat dla kasy, ale potem dzięki forsie będę robiła / robił dopiero to co uznaję za słuszne mając środki i możliwości ku temu. czyli "cel uświęca środki". ale wtedy co jest celem? stać się anarchistą na starość?...

oczywiście ciągle też mówię z punktu widzenia środowisk raczej miejskich, czym innym zupełnie jest praca "leśnika" czy rolnika, obserwatora zwierzątek, zielarza, weterynarza itp...tu też może "studia" mają nieco inny charakter...a i "zawód" ma charakter trochę umowny.

szkoła powinna być zanegowana przez anarchistę, z samego faktu że jest to szkoła. instytucja która nas ocenia. nie ma co dalej deliberować. ale nawet jak jakiś pseudo anarchista uzna że szkoła mogłaby w teorii na coś się przydać, i ten czas stracony czymś zaprocentować, to czego pożytecznego uczy szkoła? jeśli czegoś powinna uczyć to umiejętności budowania własnej świadomości, i radzenia sobie samemu w tym dorosłym życiu. zamiast tego jest "Pan" - nauczyciel, i jest "podwładny" uczeń który ma się przypodobywać do wymagań programu nauczania i swojego zwierzchnika. totalny bezsens i uczenie posłuszeństwa wobec systemu od lat najmłodszych. potem takie nabite debilizmem w głowę jopki mają świadomość zasad gramatyki i bitwy pod kurwa Grunwaldem, tylko myśleć samodzielnie i tworzyć nawet własnej rzeczywistości nie potrafią. wiadomo że nauka jest wrogiem samodzielnego myślenia.

oczywiście przeciwko istnieniu - zasobów wiedzy i udostępnianiu ludziom dostępu do wiedzy oraz ich "objaśniaczy" - tzw. nauczycieli nic nie mam. dobrowolnych i w żaden sposób nie kontrolnych.

anarchia - praca. jest to konflikt bo praca w jakimś stopniu też Cię ogranicza :). robienie czegoś "dla pracy" a nie dla idei - w cyklu, w jakimś porządku, jest ograniczeniem wolności. lepiej mówić o "działalności". wszystko co robisz to "działalność". to co jest pracą jest świadczeniem usług. usługi świadczą prostytutki...niewolnicy, ulegli... w moim pojęciu większość anarchistów unika pracy, i zasila szeregi bezrobotnych, albo jest to dość niekonwecjonalna praca. wynika to chociażby z tego że praca "płatna" nie za bardzo pozwala odnaleźć się w jakiejkolwiek "idei" tej pracy. jeśli takowe ktoś znajduje, najczęściej jest to usprawiedliwienie, a nie wiara :)

studiowanie oczywiście łączy się też z jakąś chęcią uczestniczenia w rywalizacji i robienia kariery, "bycia lepszym", należenia do jakiejś "elity" co też do anarchizmu całkowicie nie pasuje.

Defman

Harry Angel napisał(a):

nie wyobrażam sobie aby anarchista dojrzały za młodu

, uczył się w szkole

absolutnie nie jestem w stanie sobie wyobrazić realnego anarchisty w jakiejkolwiek firmie i korporacji i to może robiącego karierę itp. to się totalnie kłóci z byciem anarchistą.

Widocznie to nie kwestia wyobraźni a rzeczywistości.Z tego co widzę na forum dla ciebie anarchizm to tylko jakiś lifestyle co jest poprawne o ile rozumie się zasady anarchizmu.

mosnerv

Harry Angel dzięki, dużo się o sobie i moich poglądach od ciebie dowiedziałem...

Ptakuba

Harry ANIELE taka mała rada (nic nie każę):
:idea:

Jak zaczniesz pisać tak żeby się to dało czytać to będzie się to dało czytać :ugeek:

Ja tam i tak nie wyobrażam sobie siebie robiącego coś co robią tysiące czy miliony ludzi na świecie, robić to co mi każą, bez szczypty nawet kreatywności, bez żadnego minimalnego wpływu na świat i w dodatku przez dziesiątki lat to samo : D
Najchętniej to tułałbym się po szerokim świecie z gitarą i przyborami rysowniczymi i liczył na to że choć garstka ludzi (na tyle żebym miał na jedzenie i porn... znaczy się, picie itp.) zrozumie że to nie żebractwo i poniżenie się, tylko alternatywa

Ayreon

Gdyby to zrozumieli wielu ludzi wybraloby taka alternatywe, tak mi sie przynajmniej wydaje

Ptakuba

A przede mną jeszcze konieczność zrozumienia, że samym opierdalaniem się i patrzeniem w niebo nic nie osiągnę : D

rafal_rr

@HarryAngel: co do twoich postów:
1. wyłącz tę oczojebną kursywę

2. kurwa, załóż bloga. bo forum internetowe charakteryzuje się tym, że zwykle udziela się krótkich i zwięzłych odpowiedzi, a ty na każdy post odpowiadasz pracą magisterską z zakresu anarchizmu

bo piszesz ciekawie, jednak po paru linijkach nie chce już się czytać

wracając do tematu: ja w wyborze kierunku studiów kierowałem się swoją pasją i tym co potrafię (informatyka, programowanie), nie poglądami, zresztą wtedy nie miałem poglądów anarchistycznych. dopiero praca wyzwala w człowieku wkurwienie i chęć zmiany na lepsze

praca: dla mnie zasada jest jedna: dopóki ty nikogo nie wyzyskujesz, nie żyjesz z pracy tobie podległych, jest ok. nie wyobrażam sobie anarchisty na stanowisku kierowniczym (w sensie, że ma pod sobą ludzi). najlepszym rozwiązaniem byłoby założyć kolektyw pracowniczy i robić coś co się lubi. nie wiem jak to jest z punktu widzenia prawa, da się założyć firmę, spółdzielnię, gdzie oficjalnie wszyscy pracownicy są właścicielami?
oczywiście, w ogromnej większości pracownicy nie są w stanie czegoś takiego zrobić, albo są zbyt rozproszeni. więc pozostaje nieszczęsna praca najemna...

Studia / Praca, a bycie Anarchistą.

Kto przegląda forum